تبلیغات
تکنولوژِی ارتباطات و فناوری اطلاعات( ICT ) - زنان فضانورد: آیلین ماری کالینز
تاریخ : پنجشنبه 19 دی 1392 | 03:53 ب.ظ | نویسنده : امین کاوندی

389736_10151120464849358_15932409357_13148193_1448383203_n

شادی حامدی آزاد

فضانوردیْ شغلی به‌ذات خطرناک است و هر پرواز فضایی ممکن است آخرین پرواز فضانوردان باشد. با این حال آن‌ها عموماً انسان‌های شجاعی هستند که گاهی هم عملاً به استقبال خطر می‌روند. امروز به زندگی یکی دیگر از زنان شجاع در این حرفه نگاهی می‌اندازیم. 

آیلین کالینز فارغ‌التحصیل‌ شده از مهد کودکش در نیویورک امتیاز تصویر: Family photo/NASA

آیلین کالینز فارغ‌التحصیل‌ شده از مهد کودکش در نیویورک
امتیاز تصویر: FAMILY PHOTO/NASA

آیلین ماری کالینز فضانورد بازنشسته‌ی ناسا و سرهنگ بازنشسته‌ی نیروی هوایی ایالات متحده است. او نخستین خلبان زن شاتل و نخستین فرماندهِ زن شاتل فضایی بوده که در مجموع ۳۸ روز و ۸ ساعت و ۱۰ دقیقه را در فضا سپری کرده است. آیلین در ۱۹ نوامبر ۱۹۵۶ (۲۸ آبان ۱۳۳۵) در شهر کوچک اِلمیرا از توابع نیویورک در خانواده‌ای متولد شد که مهاجرانی از ایرلند بودند. او از کودکی به پرواز و شغل خلبانی علاقه‌مند بود و یکی از بهترین خاطرات کودکی‌اش بازدید از فرودگاهی محلی در نیویورک و تماشای پرواز هواپیماهای مختلف بود. خودش می‌گوید: «وقتی ۹ ساله بودم مقاله‌ای را با موضوع این‌که آیا باید برای سفرهای فضایی هزینه کنیم یا نه، در نشریه‌ای کودکانه می‌خواندم. من فقط ۹ سالم بود ولی با خودم فکر کردم، چه کسی ممکنه مخالف این هزینه باشه؟ معلومه که باید به فضا سفر کنیم!».

آیلین همیشه در رویای یادگرفتن خلبانی بود. ولی دوران خوش کودکی او با جدایی والدینش از هم و آغاز دوران بد اقتصادی برای خانواده به پایان رسید. بنابراین اوضاع مالی بد به او اجازه نمی‌داد حرفی از دوره‌های آموزش خلبانی بزند. در دوران دبیرستان مشغول کار در یک رستوران شد تا بتواند هزینه‌ی ۱۰۰۰ دلاری کلاس‌های خلبانی را پس‌انداز کند. سرانجام هم این دوره را طی کرد.

او در سال ۱۹۷۶ (۱۳۵۵) با مدرک کارشناسی ریاضی از کالج کورنینگ فارغ‌التحصیل شد. در همان سال در ارتش آمریکا زنان خلبان را برای خدمت می‌پذیرفتند. بنابراین او نخستین قدم را به سوی ارتش برداشت و برای آموزش به دسته‌ی آموزش افسران پشتیبان پیوست که برنامه‌ای برای آماده‌سازی افراد برای پیوستن به ارتش بود. به کمک بورسیه‌ی تحصیلی این مرکز توانست وارد دانشگاه سیراکیوز نیویورک شود و دو سال بعد با مدرک کارشناسی ارشد ریاضی فارغ‌التحصیل شود.

پس از فارغ‌التحصیلی از سیراکیوز برای پیوستن به مدرسه‌ی خلبانی پایگاه نیروی هوایی وَنس در شهر اوکلاهما تقاضا داد. او در میان نخستین گروه ۱۲۰ نفری زنانی بود که این درخواست را ارسال کرده بودند و یکی از چهار زنی بود که پذیرفته شدند؛ بقیه‌ی هم‌کلاسی‌هایش (۳۲۰ نفر) مرد بودند. او، که تازه ۲۳ ساله بود، پس از یک سال آموزش، نخستین زن آموزش‌یار خلبانی در نیروی هوایی آمریکا شد و تا سال ۱۹۹۰ (۱۳۶۹) در پایگاه‌های نیروی هوایی در اوکلاهما، کالیفرنیا،‌ و کلرادو به تدریس خلبانی مشغول بود. او همچنین استادیار ریاضی در آکادمی نیروی هوایی در کلرادو بود. خانم کالینز علاوه بر تدریس، تحصیلات خودش را نیز با شرکت در کلاس‌های مؤسسه‌ی فناوری نیروی هوایی در اوهایو ادامه داد و در سال ۱۹۸۶ (۱۳۶۵) مدرک کارشناسی‌ارشد در رشته‌ی تحقیق عملیاتی (از گرایش‌های اقتصاد) را از دانشگاه استنفورد کالیفرنیا، و سه سال بعد مدرک کارشناسی‌ارشد در رشته‌ی مدیریت سامانه‌های فضایی را از دانشگاه وبستِر در میسوری دریافت کرد.

دانشنامه‌ی بریتانیکا از آیلین کالینز در جمع ۳۰۰ زن برتر تاریخ نام برده که جهان را تغییر داده‌اند

108080main_collins_prof_pilot-in-train

امتیاز تصویر:NASA

او در ۳۲ سالگیْ بیش از ۱۵۰۰ ساعت پرواز در کارنامه‌اش داشت و دومین زنی بوده که در مدرسه‌ی‌ آموزش خلبان‌های آزمایش‌گر (test pilot) در پایگاه نیروی هوایی ادوارد در کالیفرنیا پذیرفته شده‌اند. او در این مدرسه در عرصه‌ای کاملاً مردانه فعالیت می‌کرد و مشهور است که خلبانی بسیار خونسرد و منطقی بود.

آیلین کالینز در سال ۱۹۹۰ (۱۳۶۹) برای برنامه‌های فضایی ناسا انتخاب شد. او دوره‌های سخت و طاقت‌فرسای آموزش‌های فضانوردی را با موفقیت پشت سر گذاشت و سرانجام در سال ۱۹۹۵ (۱۳۷۴) سوار بر شاتل فضایی دیسکاوری و در سِمَت خلبان به فضا و به ملاقات ایستگاه فضایی میر روسیه رفت. او نخستین خلبان زن شاتل شد و پس از بازگشت جایزه‌ی هارمون تروفی را دریافت کرد که هر سال به دستاوردهای بزرگ در پروازهای فضایی اعطا می‌شود.

او در سال ۱۹۹۷ (۱۳۷۶) برای دومین بار خلبان شاتل فضایی شد و این بار شاتل آتلانتیس را به ملاقات ایستگاه میر برد. در مأموریت سال ۱۹۹۹ (۱۳۷۸) برای نخستین بار فرماندهی شاتل به او واگذار شد. در این مأموریت بود که رصدخانه‌ی فضایی پرتو ایکس چاندرا را سوار بر شاتل کلمبیا به مدار بردند. این پرواز از ابتدا و نیز در میانه‌ی راه با مشکلاتی روبه‌رو شد. اما کالینز در مقام فرمانده مأموریتْ خونسردی خود را حفظ کرد و با موفقیت مأموریت را به پایان رساند.

اما مهم‌ترین پرواز کالینز در سال ۲۰۰۵ (۱۳۸۴) بود که پس از وقفه‌ای دوساله در ارسال شاتل‌ها به فضا انجام می‌شد. پس از حادثه‌ای که در سال ۲۰۰۳ (۱۳۸۲) برای شاتل کلمبیا رخ داد و منجر به کشته‌شدن هفت فضانوردش شد، ناسا پرواز شاتل‌ها را به مدت دو سال متوقف کرد تا مشکل را بررسی و حل کند. فرماندهی نخستین پرواز شاتل پس از این توقف، به نام مأموریت «بازگشت به پرواز» با شاتل دیسکاوری،

فرمانده آیلین کالینز در مأموریت STS-93 در شاتل کلمبیا

فرمانده آیلین کالینز در مأموریت STS-93 در شاتل کلمبیا

بر عهده‌ی سرهنگ آیلین کالینز گذاشته شد و او با کسب موفقیت در انجام‌دادن این مأموریت توانست بار دیگر کاروان شاتل‌ها را به فضا بازگرداند. او در این مأموریت برای نخستین بار مانور چرخشی ۳۶۰ درجه را با شاتل انجام داد. از آن‌جاکه حادثه‌ی کلمبیا به‌سبب آسیب‌دیده بودن سپر حرارتی این شاتل رخ داد، از آن پس این مانور برای بررسی سلامت شاتل برگزار می‌شد. به این ترتیب که شاتل، پیش از ملاقات و اتصال به ایستگاه فضایی، یک دور ۳۶۰ درجه می‌چرخید تا فضانوردان ایستگاه بتوانند از سپر حرارتی شاتل عکاسی و سلامت آن را بررسی کنند. اگر سپر آسیبی دیده بود، فضانوردان تا رسیدن گروه نجات در ایستگاه فضایی باقی می‌ماندند یا خود دست‌به‌کار تعمیر شاتل می‌شدند. خانم کالینز نخستین فضانوردی بود که این مانور را انجام داد.

موفقیت‌ها کالینز را به قهرمانی ملی تبدیل کرد و در زادگاهش از او تصویری اسطوره‌ای برای مردم ساخت. به این ترتیب رصدخانه‌ی آیلین کالینز در نزدیکی کالج کورنینگ ساخته شد و ورودی اصلی فرودگاه بین‌المللی سیراکیوز نیز به افتخار او کالینز نام گرفت. او برنده‌ی چندین جایزه و نشان افتخار نیز شده است؛ ازجمله مدال رهبری ممتاز ناسا،‌ صلیب پرواز ممتاز، مدال فرماندهی نیروی هوایی، مدال خدمت ممتاز وزارت دفاع، مدال پرواز فضایی ناسا، و لقب لژیون دونور فرانسه. او همچنین برنده‌ی جایزه‌ی زنان در علوم فضایی از سوی هیئت زنان آسمان‌نمای اَدلِر شده است. نام او پس از نخستین پرواز فضایی در تالار زنان مشهور آمریکا ثبت شد. همچنین دانشنامه‌ی بریتانیکا از او در جمع ۳۰۰ زن برتر تاریخ نام برده که جهان را تغییر داده‌اند. در سال ۲۰۰۶ (۱۳۸۵) دو دکترای افتخاری علوم از سوی کالج المیرا، و دانشگاه ملی ایرلند به او اهدا شد.

آیلین کالینز همراه با دخترش. امتیاز تصویر: NASA

آیلین کالینز همراه با دخترش. امتیاز تصویر: NASA

به‌رغم شهرت ملی او، زندگی خانوادگی‌اش همیشه آرام و بی‌حاشیه بود. او با خلبان همکارش، پَت یانگز، ازدواج کرد و دو فرزند دارد. او در طول آخرین پرواز فضایی خود هر روز به فرزندانش ای‌میل می‌فرستاد. در سال ۲۰۰۶ (۱۳۸۵) از ناسا استعفا داد تا به گفته‌ی خودش زمان بیشتری را صرف خانواده‌اش کند. کالینز همچنین یک سال پیش از آن، با بیش از ۶۷۰۰ ساعت پرواز با هواپیماهای مختلف و با درجه‌ی سرهنگی، از نیروی هوایی ایالات متحده بازنشسته شده بود.



  • صبح
  • استاندارد
  • کارت شارژ همراه اول