تبلیغات
تکنولوژِی ارتباطات و فناوری اطلاعات( ICT ) - زنان فضانورد: فضانورد هندی-آمریکایی؛ صاحب دو رکورد در پرواز فضایی

jsc2005e02663-SuniWilliams

شادی حامدی آزاد

سونیتا ویلیامز فضانورد هندی-آمریکایی و افسر نیروی دریایی ایالات متحده و صاحب رکورد طولانی‌ترین پرواز فضایی است که فضانوردان زن تاکنون انجام داده‌اند. او تاکنون دو بار به فضا سفر کرده و درمجموع در هفت مأموریت گوناگون آمریکایی و روسی شرکت داشته (به‌سبب اقامت طولانی‌مدت در فضا) و یک بار نیز فرمانده مأموریت در داخل ایستگاه فضایی بین‌المللی بوده است. خانم ویلیامز همچنین رکورددار تعداد راهپیمایی‌های فضایی و زمان راهپیمایی‌های فضایی انجام‌شده توسط فضانوردان زن است. جالب اینکه او تا پاییز سال ۲۰۰۷ (۱۳۸۶) صاحب هر دو این رکوردها در راهپیمایی فضایی بود تا این‌که پگی ویتسون، دیگر فضانورد زن آمریکایی، هر دو رکورد را در مأموریتی شکست. اما خانم ویلیامز دوباره در سال ۲۰۱۲ (۱۳۹۱) هر دو رکورد را از آنِ خود کرد! او اکنون صاحب رکورد ۵۰ ساعت و ۴۰ دقیقه طی ۷ راهپیمایی فضایی است.

سونیتا ویلیامز، با نام اصلی سونیتا پاندیا کریشنا، در سال ۱۹۶۵ (۱۳۴۴) در شهر اوکلید در ایالت اوهایو از پدری هندی و مادری اهل اسلوونی متولد شد و در ماساچوستز بزرگ شد. او در سال ۱۹۷۸ (۱۳۵۷) با مدرک کارشناسی فیزیک از کالج نیروی دریایی ایالات متحده و در سال ۱۹۹۵ (۱۳۷۴) با مدرک کارشناسی‌ارشد در رشته‌ی مدیریت مهندسی از مؤسسه‌ی فناوری فلوریدا فارغ‌التحصیل شد.

Sunita-Williams-greets-on-Diwali

سونیتا ویلیامز در ایستگاه فضایی بین‌المللی در حال گفت‌وگو در برنامه‌ای تلویزیون

خانم ویلیامز در سال ۱۹۸۷ حکم ناوبان دومی در نیروی دریایی ایالات متحده را دریافت کرد. او دو سال بعد خلبان نیروی دریایی شد و سپس به اسکادران ۳ پشتیبانی رزمی برای آموزش خلبانی با هلی‌کوپتر بویینگ ورتول ۴۶-CH موسوم به شوالیه‌ی دریا معرفی شد. پس از تکمیل این آموزش‌ها به اسکادران ۸ پشتیبانی رزمی در ویرجینیا معرفی شد و به چندین مأموریت خارج از ایالات متحده رفت. او در سپتامبر ۱۹۹۲ (شهریور ۱۳۷۱) افسر مسئول یگان ۴۶-CH بود که برای عملیات امداد پس از طوفان اندرو به فلوریدا ارسال شد. چند ماه بعد برای شرکت در آموزش‌های خلبان آزمایشگر در نیروی دریایی انتخاب شد و یک سال بعد این دوره را به پایان رساند. او تاکنون تجربه‌ی بیش از ۳۰۰۰ ساعت پرواز با بیش از ۳۰ هواپیمای مختلف را در کارنامه‌ی خود دارد.

در تابستان سال ۱۹۹۸ ناسا او را برای برنامه‌ی فضایی انتخاب کرد و او در مرکز فضایی جانسون آموزش دید. او به دنبال دوره‌ی آموزش و ارزیابی خود، با سازمان فضایی روسیه در مسکو بر مشارکت روسیه در ایستگاه فضایی بین‌المللی و نیز با نخستین گروه ارسالی به ایستگاه (Expedition 1) مشغول به کار شد. پس از بازگشت این گروه، ویلیامز در شاخه‌ی روبوتیک به کار بر روی بازوی روبوتیک ایستگاه مشغول شد. او همچنین یکی از اعضای مأموریت نیمو۲ بود که در بهار ۲۰۰۲ (۱۳۸۱) به مدت ۹ روز در یک اقامتگاه زیردریایی به سر بردند. او از فوریه‌ی ۲۰۰۸ تا اکتبر ۲۰۰۹ (بهمن ۱۳۸۶ تا مهر ۱۳۸۸) در سمت قائم‌مقام رییس اداره‌ی فضانوردان ناسا خدمت کرد.

در هند جایزه‌ی سردار والابْهایْ‌پَتیل از سوی انجمن جهانی گجرات به او اهدا شد و این نخستین بار بود که این جایزه به فردی با تبار هندی ولی با تابعیت کشوری دیگر اعطا می‌شد.

سونیتا ویلیامز نخستین بار در دسامبر ۲۰۰۶ (آذر ۱۳۸۵) سوار بر شاتل دیسکاوری در مأموریت ۱۱۶-STS به ایستگاه فضایی بین‌المللی سفر کرد و در هشتمین روز این مأموریت نخستین راهپیمایی فضایی خود را انجام داد. یک ماه بعد طی سه روز مختلف همراه با فضانورد همکارش، مایکل لوپز-آلگریا (که در سفر انوشه انصاری هم همراه ایشان بود)، سه راهپیمایی دیگر نیز انجام داد. در یکی از این راهپیمایی‌ها یکی از دوربین‌ها به‌سبب مشکلی در ابزارهای اتصال از ایستگاه جدا شد و پیش از این‌که خانم ویلیامز بتواند واکنشی نشان بدهد در فضا شناور شد و از دست رفت.

سونیتا ویلیامز همراه با روبات Robonaut 2 در مأموریت Expedition 32

سونیتا ویلیامز همراه با روبات ROBONAUT 2 در مأموریت EXPEDITION 32

در سومین راهپیمایی فضاییْ خانم ویلیامز ۶ ساعت و ۴۰ دقیقه خارج از ایستگاه بود. او در ۱۶ آوریل ۲۰۰۷ (۲۷ فروردین ۱۳۸۶) نخستین دو ماراتن را از مدار زمین انجام داد! او درواقع در ماراتن بوستون شرکت کرده بود و توانست در مدت ۴ ساعت و ۲۴ دقیقه آن را به پایان ببرد. خواهر او و یکی از فضانوردان همکارش هم‌زمان روی زمین در این ماراتن شرکت کرده بودند. او سال بعد در ماراتن بوستون، این بار روی زمین، شرکت کرد.

وقتی قرار شد که سونیتا ویلیامز در ۲۲ ژوئن ۲۰۰۷ (اول تیر ۱۳۸۶) در مأموریت ۱۱۷-STS سوار بر شاتل آتلانتیس به زمین بازگردد، هنوز موفق به شکستن رکورد طولانی‌ترین تک‌مأموریت فضایی، که در اختیار فرمانده مایکل لوپز-آلگریا بود، نشده بود. هرچند رکورد طولانی‌ترین تک‌مأموریت فضایی یک فضانورد زن را شکست. او سرانجام پس از ۱۹۵ روز (بیش از ۶ ماه) اقامت در فضا به زمین بازگشت.

او چند ماه پس از بازگشت از این مأموریت به هند سفر کرد و به دیدار روستایی اجدادی خود در گجرات هند رفت. همچنین در جمع دانش‌آموزان مدرسه‌ی سفارت آمریکا در هند سخنرانی کرد و به دیدار نخست‌وزیر هند رفت. در هند جایزه‌ی سردار والابْهایْ‌پَتیل از سوی انجمن جهانی گجرات به او اهدا شد و این نخستین بار بود که این جایزه به فردی با تبار هندی ولی با تابعیت کشوری دیگر اعطا می‌شد.

خانم ویلیامز در سی‌اُمین گروه ارسالی به ایستگاه فضایی از سوی روسیه (Expedition 30) یکی از اعضای پشتیبان بود. ولی در مأموریت Expedition 32 فضاپیمای سایوز، که در ژوییه‌ی ۲۰۱۲ (تیر ۱۳۹۱) پرواز کرد، یکی از فضانوردان بود که دوباره به ایستگاه فضایی رفت و چهار ماه را در آنجا سپری کرد. در میانه‌ی این اقامت خانم ویلیامز بار دیگر همراه با فضانوردی از ژاپن دو راهپیمایی فضایی انجام داد. او در مأموریت Expedition 33، که از سپتامبر ۲۰۱۲ (شهریور ۱۳۹۱) آغاز شد، فرمانده ایستگاه بین‌المللی شد و این دومین باری بود که زنی به فرماندهی ایستگاه می‌رسید. او همچنین در اول نوامبر برای آخرین بار در راهپیمایی فضایی شرکت کرد و در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۲ (۲۹ آبان ۱۳۹۱) به زمین بازگشت. به این ترتیب خانم ویلیامز تاکنون در ۷ راهپیمایی فضایی (در مجموع ۵۰ ساعت و ۴۰ دقیقه) شرکت کرده است و در رده‌ی پنجم باتجربه‌ترین راهپیمایان فضایی قرار دارد.



  • صبح
  • استاندارد
  • کارت شارژ همراه اول